دلم را سپردم به بنگاه دنیا         

       و هی آگهی دادم اینجا و آنجا        

 و هر روز برای دلم مشتری آمد و رفت 

               و هی این و آن              

             سرسری آمد ورفت           

             ولی هیچ کس واقعا           

          اتاق دلم را تماشا نکرد         

                  دلم قفل بود               

         کسی قفل قلب مرا وا نکرد        

                   یکی گفت:               

                 چرا این اتاق               

       پر از دود و آه است                 

                  یکی گفت:                 

       چه دیوارهایش سیاه است!           

                   یکی گفت:                

          چرا نور اینجا کم است            

              و آن دیگری گفت:            

 و انگار هر آجرش فقط از غم و غصه و ماتم است!

              و رفتند و بعدش             

              دلم ماند بی مشتری          

           و من تازه آن وقت گفتم:        

      خدایا تو قلب مرا می خری؟         

                و فردای آن روز            

      خدا آمد و توی قلبم نشست           

              و در را به روی همه          

                 پشت خود بست              

            و من روی آن در نوشتم         

                 ببخشید، دیگر                 

                برای شما جا نداریم            

              از این پس به جز او              

کسی را ندارم